“Bevestiging”!!!!

Ik kwam van de week dit gedicht tegen en vond het zo mooi, dat ik het graag met jullie wil delen. Het is nogal een lang gedicht, dus lees het wanneer je de tijd en de rust ervoor hebt.

BEVESTIGING:

Ik was ik die bestond,
zonder te bestaan.

Wanneer ik het liet voorkomen,
alsof ik heel wat was.

Deze reis is moeilijker,
dan ik dacht.

Reizen zonder bestemming.
bewegen zonder doel.

Verlangen naar verbetering,
bood echter geen enkele soelaas.

Draaide ik een klok op,
waarvan ik geen sleutel had.

Ik stond stil, 
overdacht mijn bijzondere leven.

Op de achtergrond en soms onzichtbaar,
somber, bang of onbegrepen kwam ik niet verder.

De beleving van mijn verhaal,
was mijn waarheid.

Het was moeilijk,
mijn evenwicht te bewaren.

Ik wilde naar links en dan weer naar rechts,
hoe simpel kon zoiets zijn.

Ik keek vooruit, ik keek achteruit,
mezelf geen richting kon geven.

De weg die ik bewandelde was lang,
de horizon leek niet dichterbij te komen.

Ik liep door, 
en keek nooit meer achterom.

Tranen in mijn ogen,
een onveilig gevoel.

In de knoop gezeten, verward, 
niet juist op mijn plek?

Op zoek naar zekerheid,
verloor ik mijn vertrouwen.

Stil werd het echter pas,
wanneer ik huiswaarts keerde.

Angstig keek ik om me heen,
ik was helemaal alleen.

Slechts zo kort was ik daar,
onvoldaan, op zoek naar geborgenheid.

Wetend dat het niet zo was, 
was het langzaam dat ik eraan begon te wennen.

Met vallen en opstaan,
kwam ik er wel.

Ik wilde verder gaan,
voordat mijn sporen van het stappen waren vergaan.

Verwonderd keek ik uit over het land,
de mooie kansen, niets was wat het leek.

Het gevoel in m’n lichaam,
alsof ik onder stroom stond.

Steeg mijn inwendige spanning,
met elke hartslag.

Zelf zocht ik in opperste verwarring,
vergeefs naar woorden.

Bleef ik zwijgzaam achter,
zoekend naar mijn eigen teksten.

Soms kwamen tranen en dan weer verontschuldigingen,
en volgde dan gewoon weer mijn eigen weg.

Hoe vaak moest ik denken,
dat jullie dat weer anders zagen.

Als jullie toch eens in mijn hart konden kijken,
om te zien wat dit allemaal met mij deed.

Woorden uitgesproken in mijn hart,
een eigen inzicht, gewoon mijn BEVESTIGING.

Boog ik mee,
of liet het met beide handen los?

Iemand die ik ooit was,
die mijn ego trachtte te controleren.

Het was er en voelde het, 
moest dit accepteren, maar wist niet goed hoe.

Kalm en geïnspireerd,
daar waar ik mijn dromen herbeleefde.

Wilde ik het zuiver,
op de graat houden.

Vastberaden door de straten,
bewust van mijn eigen keuzes.

Zonder dat ik nu stil sta,
en de antwoorden in mijn hoofd zitten.

Met geduld volbreng ik mijn waardigheid, 
breng ik mijn stem tot leven.

Vrijheid is een kwestie van,
mijn eigen afslag nemen.

De roep om de betekenis van “mijn zijn”,
naar houvast en zekerheid.

Bevrijd jezelf uit dit zijspoor.
en stop met al die BEVESTIGINGEN.

10706979_1550124728553758_270566204_n

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *